Rozdział 30

Idę przez ciemny tunel na końcu jest jakaś osoba odwrócona do mnie tyłem.
Ma na głowie kaptur więc nie mogę dostrzec twarzy tej osoby.
Nagle osoba odwraca się do mnie przodem ale kiedy mnie zauważa zaczyna iść.
-Ej poczekaj ! -Zaczynam iść w tamtym kierunku
Lecz osoba przyśpiesza kroku więc ja też to robię.
-Poczekaj! Chcę tylko porozmawiać -Niestety osoba jeszcze bardziej przyśpiesza
Zaczynam biec. Kiedy jestem wystarczająco blisko osoba odwraca się i chwyta mnie za nadgarstki.
-Czego ode mnie chcesz? -Mówi patrząc mi w oczy.
Gdzieś już słyszałam ten głos. Tylko gdzie?
-Porozmawiać -Szepnęłam lekko wystraszona
-O czym ? -Rozluźnił uścisk
-Dlaczego tutaj jesteś?
-Bo nie żyję -Odpowiedział a ja zdziwiłam się jego odpowiedzią
-Czy to znaczy ,że ja też nie żyję? -Zapytałam
-Żyjesz tylko musisz się nauczyć -Spojrzałam na niego nie zrozumiale
-Czego?- Nic nie rozumiałam
-Masz dla kogo żyć więc musisz tam wrócić
-Jak mam tam wrócić?
-Nadzieja i wiara -Powiedział i odszedł.
Stałam w miejscu i nie wiedziałam o co chodzi . Co mam zrobić?
-Powiedz mi chociaż co mam zrobić ,żeby wrócić -Zatrzymał się i odwrócił w moją stronę.
-Musisz wierzyć i mieć nadzieję
-Tylko tyle?
-Niby tak nie wiele ale co do czego to szybko się poddajemy , tracimy wiarę i nadzieję. Tak było ze mną. Za szybko się poddałem i jestem tutaj. Ja nie miałem nikogo a ty masz wspaniałego tatę ,chłopaka i przyjaciół.
-Powiedz jak się nazywasz
-A obiecasz ,że się nie poddasz ?
-Obiecuję. Mam dla kogo żyć. To jak się nazywasz?
-Trzymaj tak dalej. Martin Iglesias.
Patrzyłam jak odchodzi. Ma rację nie mogę się poddać.
Muszę być przy tych ,którzy są przy mnie. Mam jeszcze tyle do zrobienia na tym świecie.
Jedni mówią ,że chcieliby umrzeć ale co to nam da? Samotność.
Będziemy sami i będziemy żałowali tego ,że nie jesteśmy TAM z przyjaciółmi i z rodziną.
Damy satysfakcję swoim wrogom bo to my wcześniej zmarliśmy niż oni.
Osoby ,które się okaleczają często nie rozumieją sensu życia.
Dostaliśmy dar od Boga. Życie. Mamy je szanować i pielęgnować. Ile Jezus by dał żeby wrócić do świata żywych.
Inni umierają lub chorują a mamy to szczęście ,że możemy cieszyć się szczęściem życia.
Musimy się jeszcze wiele nauczyć. Musimy wiedzieć co jest dobre a co złe. Jak smakuje szczęście. Jak to jest mieć prawdziwego przyjaciela. Znaleźć prawdziwą miłość. Patrzeć jak rodzice się starzeją a po mimo tego nadal nas kochają. Założyć własną rodzinę.
A przede wszystkim żyć tak ,aby pod koniec powiedzieć : Kurwa fajnie było ,szkoda ,że to już koniec i tak szybko życie minęło.  
Nie wiesz ile ludzi by chciało wrócić i żyć.
Pamiętaj ! Szanuj życie dopóki je masz.
Życie szybko przemija.
Dopiero się urodziliśmy a już umieramy .
Życie to mata i start.
Dzisiaj jesteś i śmiejesz z przyjaciółmi a jutro już cię może nie być.
Masz osoby ,które nadają wartości twojemu życiu.
Chciałbyś widzieć jak płaczą nad twoim grobem ? Bo ja nie. 
Mam życie i je szanuję. Jest dla mnie świętością i jedyną miłością.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Hey!
To już ostatni rozdział za tydzień się pojawi Epilog.
Ile razy słyszałam spełniaj marzenia
Jednym z moich marzeń było założenie bloga
Spełniłam je .
Założyłam bloga i mało tego doprowadziłam go do końcaRozdział wyszedł inaczej niż planowałam
Miałam wybudzić Naty a tymczasem napisałam o życiu
Ostatnio odkryłam sens życia
Dzięki Panu od Religii
Jest jeszcze coś
Mam pomysł na bloga tylko ,że nie o Naxi
O Leonetcie
Z kolei wiem, że jak bym go nawet założyła to i tak by nikt go nie czytał
Więc chyba czas się powoli żegnać
Pozdrawiam i całuję
~~Ewa